|
Depressie
Ik voel de purperen sluier
die wazig en ijl
de hartslag
uit mijn leden scheurt
Ik zwerf
ik zoek
en dwaal
i
n mijzelf
een ijzige schreeuw
die stuivend uitdeint
en onaantastbaar oplost
in een vacuum van lood
verdwijnend
in een tijdloze ruimte
die zonder doel
in een eeuwige kronkel
de broze grens
van het heelal ontdekt
Ik ben
een vreemde bezoeker
in mijzelf
Mijn ingevroren gedachten
luisteren nog heel moeilijk
naar een klankspel
zonder klankvermogen
ze ontwaren
een kleurenspel
zonder kleureffecten
Ik verzink
in het moeras
van mijn verdorde geest
onzin en waanzin
tijd en eeuwigheid
in een dimensieloze ruimte
Ik zwerf
Ik sta
voor de muur van mijzelf
mijn klamme handen
koesteren mijn grootste vertrouwen
dat enkel twijfel is
Ik ben
een avond zonder morgen
een hoogtepunt van diepte
gedrogeerd
met een serum van angst
Ik bekijk mezelf
in een spiegel van matglas
enkel lege woorden
verstikkend in een weergaloze echo
droom en werkelijkheid
in een vreemde puzzel
met negen miljoen vragen
enig antwoord
Of toch...
een antwoord...?
Jezus!
Jef De Vriese
Top!
|
